Martyna Mitał: sport indywidualny uprawia się zespołowo [WYWIAD]

Ciągłość szkolenia, rozwój zawodników i stabilne zaplecze organizacyjne to najważniejsze propozycje kierunków w polskim biathlonie. Martyna Mitał, dyrektorka sportowa Polskiego Związku Biathlonu, w rozmowie dla SportMarketing.pl opowiedziała o planach na najbliższe lata, znaczeniu współpracy i ambicjach medalowych reprezentacji.

Udostępnij

Magdalena Bryś, SportMarketing.pl: Obejmujesz stanowisko dyrektorki sportowej w Polskim Związku Biathlonu w ważnym momencie dla polskiego biathlonu. Jakie są trzy najważniejsze cele, które stawiasz sobie na początku tej pracy?

Martyna Mitał, dyrektorka sportowa Polskiego Związku Biathlonu: – Moim priorytetem jest wyznaczenie standardów, które usprawnią funkcjonowanie związku i pozwolą nam skuteczniej rozwijać dyscyplinę. Ważne jest dla nas również wzmacnianie zaplecza specjalistycznego. W październiku rozpoczęliśmy współpracę z Karolem Malcem, lekarzem sportowym, z którym wcześniej pracowałam w Polskim Związku Narciarskim. Jego doświadczenie i znajomość specyfiki sportu to istotne wsparcie dla naszych zawodników.

Stawiamy także na rozwój trenerów, zawodników i pracowników biura. Do zespołu dołączyło trzech trenerów biegów narciarskich, którzy rozpoczęli szkolenia, w tym kursy IBU. Chcemy również inwestować w edukację zawodników, obejmującą nie tylko trening, ale także odżywianie i regenerację.

Istotnym obszarem jest marketing. Organizujemy szkolenia z budowania marki osobistej i obecności w internecie, aby zawodnicy potrafili rozwijać swoją rozpoznawalność i nawiązywać współpracę ze sponsorami. Chcemy też częściej pokazywać ich od kulis oraz przybliżać kibicom organizację zawodów i codzienne życie biathlonu.

Naszym kolejnym celem jest miejsce na podium w tym sezonie. Wierzę, że jesteśmy coraz bliżej, a taki wynik mógłby stać się impulsem do dalszego rozwoju dyscypliny. Sukces sportowy pomaga przyciągać sponsorów i dodatkowe środki, które z kolei umożliwiają zapewnienie lepszych warunków treningowych i sprzętu. To mechanizm, który obserwujemy w wielu dyscyplinach. Dlatego konsekwentnie pracujemy nad poprawą funkcjonowania związku, licząc, że przełoży się ona na wyniki i większą rozpoznawalność biathlonu.

Masz doświadczenie w pracy z kadrami narodowymi i w międzynarodowym środowisku sportowym. Co z tego doświadczenia chcesz teraz wykorzystać w Polskim Związku Biathlonu, a co Twoim zdaniem wymaga zmiany?

– Chciałabym przede wszystkim zmienić podejście do sportu, szczególnie w wymiarze mentalnym. Studiowałam i mieszkałam przez kilka lat w Norwegii, dzięki czemu mogłam obserwować, jak tam wygląda szkolenie. Od najmłodszych lat dzieci zachęca się do próbowania różnych dyscyplin, czerpania radości z aktywności i unikania wczesnej specjalizacji. Uważam, że wciąż nam tego brakuje. Zbyt dużą wagę przywiązujemy do wyników i tytułów zdobywanych przez dwunasto- czy trzynastolatków, zamiast pozwolić im rozwijać się we własnym tempie. Wczesna presja może prowadzić do wypalenia, a przecież zawodnik, który czerpie radość ze sportu, ma większą szansę pozostać w nim na dłużej.

Dlatego tak ważna jest edukacja trenerów. Organizujemy konferencje, zapraszamy specjalistów i tworzymy przestrzeń do wymiany doświadczeń, aby wspólnie szukać najlepszych rozwiązań dla rozwoju zawodników.

Drugim istotnym elementem jest budowanie zespołu. Bardzo bliskie jest mi podejście, które dobrze oddaje myśl, że sport indywidualny uprawia się zespołowo. Zawodnik na starcie jest sam i musi dać z siebie wszystko, ale po przekroczeniu mety wraca do drużyny, by wspierać innych i cieszyć się również z ich sukcesów.

Chciałabym, aby takie podejście stało się fundamentem naszego środowiska. Sukces jednego zawodnika może przynieść korzyści całej dyscyplinie – przyciągnąć sponsorów, zwiększyć zainteresowanie sportem i poprawić warunki dla pozostałych reprezentantów. Dlatego powinniśmy cieszyć się z osiągnięć innych i wzajemnie się wspierać, zamiast traktować kolegów z drużyny jak rywali.

Wiem, że zmiana mentalności wymaga czasu i pracy, ale wierzę, że współpraca może być naszą siłą. Każdy dokłada swoją cegiełkę do wspólnego sukcesu. Potrzebujemy zarówno indywidualnej ambicji, jak i poczucia, że gramy do jednej bramki. Właśnie dlatego chcemy rozwijać edukację, organizować warsztaty i pokazywać zawodnikom, że nie są w tym wszystkim sami. Cieszy mnie, że w biathlonie jest coraz więcej osób, którym naprawdę zależy na wspólnym rozwoju i które chcą konsekwentnie budować przyszłość tej dyscypliny.

Dyrektor sportowy to dziś nie tylko odpowiedzialność za wyniki, ale też za ludzi – zawodników, trenerów, sztaby i kluby. Jak chcesz budować współpracę między tymi grupami?

– Zależy mi przede wszystkim na rozwoju, dobrej komunikacji i zacieśnianiu współpracy w całym środowisku biathlonowym. Chciałabym, aby trenerzy klubowi mieli większy kontakt z trenerami kadr narodowych, mogli wymieniać się doświadczeniami i korzystać z ich wiedzy. Dlatego tak ważna była dla mnie obecność trenerów kadrowych na mistrzostwach Polski. Chciałabym, aby takich okazji do spotkań i współpracy było więcej.

Istotna jest również integracja zawodników. W listopadzie kadry A i B oraz grupy rozwojowe spotkają się na wspólnym zgrupowaniu w Norwegii, które będzie okazją do wymiany doświadczeń i wspólnej pracy trenerów.

Nie możemy też zapominać o młodych zawodnikach, dla których bezpośredni kontakt z reprezentantami kraju jest ogromną motywacją. Możliwość wspólnego treningu i obserwowania sportowców, na których się wzorują, pomaga im rozwijać ambicje i wyznaczać kolejne cele. Wierzę, że dzięki takim inicjatywom będziemy budować silniejsze, bardziej zintegrowane środowisko biathlonowe.

Jak powinna wyglądać droga zawodnika od pierwszych kroków w biathlonie do poziomu reprezentacji i walki o najwyższe miejsca na świecie? Gdzie widzisz dziś największe wyzwania w tym systemie?

– Jednym z największych wyzwań pozostaje jednak finansowanie młodych zawodników. Po ukończeniu 18–19 lat często trafiają oni w lukę systemową: mimo dużego potencjału i dalszych możliwości rozwoju nie zawsze mogą liczyć na ciągłość wsparcia. W biathlonie brakuje odpowiednich rozwiązań dla kategorii młodzieżowej, a ograniczona liczba miejsc startowych dodatkowo utrudnia młodym sportowcom wejście do seniorskiej rywalizacji. W efekcie tracimy zawodników, którzy mogliby osiągać najlepsze wyniki, ponieważ nie stać ich na kontynuowanie kariery. To problem, z którym spotykałam się również wcześniej w innych dyscyplinach narciarskich. W biegach mają MŚ U23, więc zawodnicy otrzymują wsparcie, aż do 23 roku życia.

Jesteśmy wdzięczni za wsparcie Ministerstwa Sportu, ale potrzebujemy także dodatkowych źródeł finansowania. Wierzymy, że lepsza promocja biathlonu i sukcesy sportowe pomogą przyciągnąć sponsorów. Chcemy pokazywać nie tylko atrakcyjność tej dyscypliny, ale również potencjał młodych zawodników. Współpraca z wojskiem i innymi służbami może przynieść korzyści obu stronom: sportowcom zapewnić stabilność, a formacjom – sprawnych, dobrze przygotowanych ludzi.

Chcemy też rozwijać współpracę ze służbami mundurowymi, tym bardziej że w biathlonie mamy wielu zawodników związanych z wojskiem, a zainteresowanie taką ścieżką stale rośnie. Zależy nam, aby w inicjatywę zaangażowały się również inne formacje, m.in. policja i straż pożarna. Dzięki temu zawodnicy mogliby łączyć karierę sportową ze służbą i zyskać większą stabilność finansową.

Patrząc szerzej – jak chciałabyś, żeby polski biathlon wyglądał za trzy–pięć lat? Co musi się wydarzyć, żeby był nie tylko silniejszy sportowo, ale też bardziej atrakcyjny dla kibiców, mediów i sponsorów?

– W Polsce bardzo cenimy sukcesy, czego przykładem jest popularność skoków narciarskich. Niestety, nie wszystkie dyscypliny otrzymują podobną uwagę mediów. Przekonałam się o tym, pracując przy snowboardzie. Kiedy Michał Nowaczyk zajął drugie miejsce w zawodach Pucharu Świata, jego sukces nie wzbudził takiego zainteresowania. Było to dla mnie rozczarowujące, zwłaszcza że wiedziałam, ile pracy zawodnicy i trenerzy wkładali w rozwój tej dyscypliny.

Miałam również okazję uczestniczyć w procesie włączania freeride’u do struktur Polskiego Związku Narciarskiego. Dzięki współpracy z zawodniczkami, m.in. Zuzanną Witych, udało się stworzyć podstawy do dalszego rozwoju tej dyscypliny. Szczególną satysfakcję przyniósł historyczny medal Zuzy na mistrzostwach świata. To pokazuje, jak wiele można osiągnąć dzięki zaangażowaniu zawodników, trenerów i związku, chociaż w przypadku Zuzy na tamten czas to była w większości jej praca.

Chciałabym, aby podobna zmiana nastąpiła również w biathlonie. Moim priorytetem jest zapewnienie ciągłości szkolenia i płynnego przechodzenia zawodników między kolejnymi kategoriami wiekowymi. Współpracujemy z IBU i chcemy konsekwentnie wdrażać dobre praktyki, rozwijając jednocześnie współpracę międzynarodową.

Cieszy mnie, że w związku pracuje wiele zaangażowanych osób. Wierzę, że dzięki ich pracy oraz zaangażowaniu zawodników i sztabów szkoleniowych w ciągu trzech–pięciu lat doczekamy się regularnie wysoko punktujących biathlonistów z szansami na medale. Nie chodzi o pojedynczy sukces, lecz o kilku zawodników rywalizujących na najwyższym poziomie.

Moim największym marzeniem jest medal olimpijski. Wiem, że droga do niego będzie trudna, ale uważam, że jest to realny cel. Talent musi iść w parze z ciężką pracą, a naszym zadaniem jest stworzenie zawodnikom warunków, w których będą mogli w pełni wykorzystać swój potencjał.