Od walki z nowotworem do rekordu świata. Niezwykła historia Patrycji Bereznowskiej [WYWIAD]
Regularne starty, analiza własnych błędów i wyciąganie wniosków z kolejnych doświadczeń – tak Patrycja Bereznowska rozwija się jako zawodniczka. Utytułowana biegaczka długodystansowa, specjalizująca się w biegach 24-godzinnych, ma jednak do opowiedzenia znacznie więcej niż historię sportowych sukcesów. Jej kariera to również spotkania z ludźmi, współpraca z markami i dzielenie się własnymi doświadczeniami. W rozmowie dla SportMarketing.pl opowiada o autentyczności w komunikacji, zmianach w mediach społecznościowych oraz książce „Ostatni bieg”, w której przedstawia historię wykraczającą daleko poza sport.
Magdalena Bryś, SportMarketing.pl: Sport ultradystansowy wymaga nie tylko wyjątkowego przygotowania fizycznego, ale przede wszystkim odporności psychicznej. Jak buduje się taką wytrzymałość i co pozwala przekraczać granice własnych możliwości, kiedy organizm mówi „dość”?
Patrycja Bereznowska: – Jeśli chodzi o wytrzymałość fizyczną, do biegów ultra dochodziłam latami. Tak naprawdę już na samym początku przygody z bieganiem myślałam o ultramaratonach, ale zdawałam sobie sprawę, że muszę stopniowo przyzwyczajać organizm do długotrwałego wysiłku. Do tej pory uważam, że była to bardzo dobra decyzja. Mimo że dużo biegam i często startuję w zawodach, rzadko zmagam się z kontuzjami. Myślę, że to właśnie efekt cierpliwości, którą wykazałam się na początku swojej biegowej drogi. Każdy kolejny start był dla mnie okazją do zdobywania doświadczenia. Organizm stopniowo uczył się, jak funkcjonować przez wiele godzin na trasie, jak kontynuować wysiłek po nieprzespanej nocy podczas zawodów trwających 24 czy 48 godzin. Niektóre biegi rozpoczynają się w środku nocy lub obejmują kilka nocnych godzin. Trzeba więc poznać również specyfikę takiego wysiłku, nauczyć się odpowiednio dostarczać energię i zadbać o żywienie. Wszystkie te doświadczenia stopniowo procentowały i pozwalały mi podejmować coraz dłuższe i trudniejsze wyzwania. Jeśli miałabym coś rekomendować osobom, które chcą wejść w świat ultrabiegów i ultramaratonów, byłoby to właśnie stopniowe budowanie doświadczenia. Warto zaczynać od krótszych dystansów i kolejno stawiać przed sobą coraz trudniejsze zadania, dostosowując je do swoich możliwości i zdobytej praktyki.
W przypadku wytrzymałości psychicznej również rozwijała się niejako przy okazji. Każdy start czegoś mnie uczy. Po zawodach robię notatki i analizuję, co poszło dobrze, a co mogłabym następnym razem poprawić. Jeżeli mam ekipę serwisową, rozmawiam również z jej członkami, pytam o ich obserwacje i perspektywę. Zastanawiamy się wspólnie, co mogliśmy zrobić lepiej lub inaczej.
Przed kolejnym startem, który pod jakimś względem przypomina poprzedni, na przykład jest biegiem 24-godzinnym, wracam do tych notatek. Jeśli wcześniej zapisałam, że coś wymaga poprawy, staram się wdrożyć te wnioski w praktyce.
Dużym atutem jest to, że często startuję. Bardzo lubię również krótsze zawody, organizowane w mojej okolicy, na mniejszych dystansach. Regularne startowanie sprawia, że mniej stresuję się poszczególnymi zawodami. Traktuję je przede wszystkim jako przyjemność, a nie za każdym razem jako wielkie wydarzenie.
W ten sposób buduję swoją odporność psychiczną. Częste starty pozwalają mi również zmniejszyć presję związaną z wynikiem. Nawet jeśli coś nie pójdzie po mojej myśli, stosunkowo szybko mam kolejną okazję, żeby spróbować ponownie i się poprawić. Osoby startujące zaledwie kilka razy w roku często odczuwają większą presję, ponieważ na kolejną szansę muszą długo czekać. Mam ten komfort, że niepowodzenie nie oznacza dla mnie konieczności wielomiesięcznego oczekiwania na kolejną próbę.
Poza tym od zawsze interesowałam się psychologią sportu. Chętnie sięgam po publikacje na ten temat i słucham podcastów. Zdaję sobie sprawę, że nasza głowa i umysł wymagają takiego samego treningu jak ciało. Kiedy rozumiemy, jakie procesy zachodzą w naszej głowie, potrafimy lepiej zarządzać pojawiającymi się myślami i emocjami. To przekłada się na łatwiejsze radzenie sobie z trudnościami i ostatecznie może mieć realny wpływ na osiągany wynik.

Jesteś jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich zawodniczek w biegach ultra. Jak na przestrzeni lat zmieniło się podejście do budowania marki osobistej sportowca?
– Jestem już na tyle długo zawodniczką biegów ultra, że widzę, jak bardzo zmieniła się ta dyscyplina, również pod względem obecności w mediach. Kiedy zaczynałam biegać, nie było jeszcze mediów społecznościowych – Facebooka, Instagrama czy TikToka. Nie mieliśmy też tak powszechnego dostępu do telefonów z aparatami. Jeśli chciało się mieć zdjęcia z zawodów, pozostawały właściwie tylko zdjęcia od oficjalnych fotografów.
Patrzę na te zmiany zdecydowanie pozytywnie. Owszem, jako sportowcy mamy dziś nieco więcej obowiązków, ale jednocześnie znacznie więcej możliwości. Przede wszystkim możemy docierać do szerszej publiczności, a dzięki temu również do potencjalnych sponsorów.
Trzeba pamiętać, że biegi ultra wciąż są dyscypliną niszową i nie pojawiają się zbyt często w ogólnodostępnych mediach, takich jak telewizja, radio czy prasa. Możemy komunikować: jesteśmy, trenujemy, biegamy, bijemy rekordy, zdobywamy medale na mistrzostwach świata i Europy. Dzięki temu ludzie dowiadują się o dyscyplinie, która jeszcze kilkanaście lat temu była znacznie mniej rozpoznawalna. Pod tym względem media społecznościowe są ogromnym atutem.
Oczywiście trzeba też nauczyć się z nich korzystać, bo ich dostępność może wiązać się również z dodatkową presją. W moim przypadku nie jest to jednak problem. Bardzo pozytywnie patrzę na to, co się dzieje. Przyznaję, że reprezentuję pokolenie, które musi się trochę zmuszać do aktywności w mediach społecznościowych. Muszę sobie przypominać: „Ojej, powinnam coś opublikować, powinnam coś zrobić”. Nie jest to dla mnie naturalny odruch. Wynika to pewnie z tego, że zaczęliśmy korzystać z tych narzędzi znacznie później i wciąż się ich uczymy.
Uważam jednak, że warto iść w tym kierunku, rozwijać się i lepiej wykorzystywać potencjał mediów społecznościowych. Mogłabym z pewnością robić to jeszcze lepiej i w większym stopniu wykorzystywać je na swoją korzyść.

Obecnie też współpraca z markami w sporcie wykracza dziś daleko poza samo eksponowanie logo sponsora na stroju zawodnika. Jak wygląda twoje podejście do współprac partnerskich?
– Współprace z markami są bardzo różne, ponieważ każda firma ma inne oczekiwania i potrzeby. Cenię sobie jednak to, że marki, z którymi współpracuję, doceniają moją naturalność i autentyczność. Nie oczekują ode mnie sztampowego prowadzenia Facebooka, nastawionego wyłącznie na zbieranie polubień i wyświetleń. Jak widać, takie podejście również jest cenione. Współpraca z markami to jednak coś więcej niż samo eksponowanie ich logo czy obecność w mediach społecznościowych. Bardzo często spotykamy się również osobiście, podczas konferencji, wydarzeń i różnego rodzaju spotkań. Właśnie tę możliwość bezpośredniego kontaktu szczególnie sobie cenię.
Marki stwarzają mi również możliwość występowania podczas różnych wydarzeń i dzielenia się swoją historią. Mogę opowiadać nie tylko o sporcie, ale także o swoim życiu, chorobie i powrocie do zdrowia. Jestem za każdym razem wdzięczna i bardzo się cieszę, że mam okazję mówić o tym, jak sama wykryłam u siebie nowotwór i przypominać, że regularne badania mogą uratować życie. To jeden z tych aspektów współpracy z markami, który ma dla mnie szczególne znaczenie.
Jaką rolę u ciebie odgrywa komunikacja z odbiorcami i budowanie własnej społeczności?
– Zdecydowanie mam relację z odbiorcami, o czym przekonałam się chociażby podczas zbiórki na moje leczenie. Odzew był natychmiastowy i ogromny, co było dla mnie niezwykle wzruszające.
Trudno mi samej siebie oceniać, ale wydaje mi się, że nie tworzę dystansu między sobą a ludźmi. Kiedy jestem na zawodach czy spotkaniach, chętnie rozmawiam, pozuję do zdjęć i jestem otwarta na kontakt oraz wymianę opinii. Zdarzyło mi się nawet wpisywać autografy do książek w trakcie biegu! Oczywiście był to długi dystans, więc mogłam pozwolić sobie na taką krótką przerwę.
Myślę, że kiedy ktoś obserwuje mnie w mediach społecznościowych lub spotyka na zawodach i widzi, że chętnie rozmawiam z innymi, sam nabiera odwagi, żeby podejść. Zresztą podczas spotkań autorskich czy wydarzeń, na których opowiadam o bieganiu, niemal zawsze mamy problem z zakończeniem ich o czasie. Zwykle przekraczamy zaplanowane godziny, ponieważ chciałabym porozmawiać z każdym i poświęcić wszystkim tyle uwagi, ile potrzebują. Niestety, nie zawsze jest to możliwe.
Szczególnie lubię rozmowy z osobami, które dopiero zaczynają swoją przygodę z bieganiem. Każdy z nas kiedyś stawiał pierwsze kroki i wie, że początki bywają trudne. Niezależnie od obecnych osiągnięć, wszyscy musieliśmy przejść drogę od pierwszych, często wymagających treningów do coraz większej wytrzymałości. Dzięki własnym doświadczeniom łatwiej nam zrozumieć tych, którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę ze sportem.

Jest też książka „Ostatni bieg”. Co skłoniło cię do opowiedzenia swojej historii właśnie w takiej formie? Czy publikacja była dla Ciebie kolejnym sposobem na nawiązanie relacji z odbiorcami i pokazanie, że za światem biegów ultra kryje się znacznie więcej niż sportowa rywalizacja?
– Oczywiście ważnym wątkiem książki jest choroba, ale moim zdaniem przede wszystkim jest to opowieść o życiu. Bardzo zależy mi, żeby właśnie w ten sposób była odbierana – nie jako książka o biegaczce, ale historia, z której coś dla siebie może wynieść każdy, niezależnie od tego, czy uprawia sport.
Chciałabym podkreślić, że książkę napisałam wspólnie z Magdaleną Ostrowską- Dołęgowską. Dzięki współpracy z Magdą i wspaniałemu wsparciu wydawnictwa Galaktyka powstała książka, z której naprawdę jestem dumna.
Zależało mi, żeby pokazać, że zwyczajna kobieta, która zaczęła biegać dopiero w dorosłym życiu, może osiągnąć naprawdę wiele w sporcie. Nie chciałam jednak, żeby przekaz ograniczał się do tego, że można przebiec ultramaraton. Chodziło mi o coś znacznie szerszego: o pokazanie, że wierząc w siebie, swoje marzenia i konsekwentnie do nich dążąc, można osiągnąć naprawdę wiele.
Bardzo ważnym elementem tej historii jest również pokonanie choroby. Zależało mi, żeby pokazać, że diagnoza nowotworowa nie musi oznaczać końca sportowej kariery. Kiedy zachorowałam, sama zadawałam sobie pytanie, czy będę jeszcze w stanie wrócić do sportu wytrzymałościowego i rywalizować na takim poziomie jak wcześniej.
Późniejszy start w biegu 48-godzinnym i ustanowienie rekordu świata, zaledwie kilka dni po zakończeniu leczenia, miały dla mnie szczególne znaczenie. Mam nadzieję, że ta historia daje nadzieję osobom, które mierzą się z chorobą i zastanawiają się, czy będą mogły wrócić do swojego wcześniejszego życia. Niekoniecznie musi chodzić o sport. Może to być dowolna pasja, aktywność czy po prostu powrót do tego, co wcześniej sprawiało im radość.
Co ciekawe, kiedy biegłam i walczyłam o rekord, myślałam również o tym, jak ta historia będzie wyglądała w książce. Powtarzałam sobie, że muszę to zrobić, bo wtedy cała opowieść będzie miała jeszcze piękniejsze zakończenie.
Czyli książka była dodatkową motywacją na trasie?
– Tak, zdecydowanie! Wyobrażałam sobie, jak ten moment zostanie opisany i jak będzie wyglądał w całej historii. To też była dla mnie motywacja i udało się. Książka już jest i cieszę się, że spotyka się z odbiorem.
Magdalena Bryś
Więcej Wywiady
Jak rozwijać największe biegi w Polsce? Magda Skrocka i Filip Karczmarczyk o kulisach Maratonu Warszawskiego [WYWIAD]
Biegi masowe to dziś znacznie więcej niż sportowa rywalizacja. To wydarzenia, które angażują tysiące uczestników, przyciągają partnerów biznesowych i coraz mocniej wpisują się w życie miast. Jak zmienia się rynek biegowy, czego oczekują biegacze i jaką rolę w rozwoju imprez odgrywają sponsoring oraz współpraca z partnerami? O kulisach organizacji Maratonu…