Damian Juszczyk: w biznesie sportowym nie chodzi o kolekcjonowanie logotypów [WYWIAD]
Od budowania marketingowej tożsamości Jurajskich Rycerzy w Zawierciu, przez pracę rzecznika Wisły Kraków i doświadczenia w międzynarodowym biznesie, po prowadzenie własnej agencji PR. Damian Juszczyk zna sport z wielu perspektyw: klubu, sponsora i partnera biznesowego. W rozmowie dla portalu SportMarketing.pl opowiada o kulisach profesjonalizacji polskich organizacji sportowych, błędach w pozyskiwaniu sponsorów, znaczeniu relacji i odpowiedzialnego zarządzania. Nie ukrywa też, że mimo zawodowego rozwoju poza sportem wciąż tęskni za atmosferą klubowej szatni, meczowymi emocjami i wspólnym realizowaniem ambitnych celów. Czy rozważyłby powrót do sportu? „Nie mam poczucia, że ten rozdział jest zamknięty”.
Bartłomiej Najtkowski, SportMarketing.pl: Zawiercie, Dąbrowa Górnicza – dwa miasta, które niekoniecznie kojarzą się z wielkim sportowym biznesem, a jednak właśnie tam współtworzył pan struktury klubów wchodzących do ekstraklasy. Szczególnie ciekawy jest przypadek Zawiercia – stosunkowo niewielkiego miasta, które nie trafia na pierwsze strony ogólnopolskich gazet, a zbudowało projekt siatkarski o dużej rozpoznawalności. Co zadecydowało o tym, że udało się stworzyć coś takiego? Na ile był to przemyślany plan, a na ile wiara ludzi, którzy postanowili zbudować coś ponad lokalną skalę?
Damian Juszczyk, założyciel i CEO EXECUTIVE PR & Strategy: – Zadecydowało kilka rzeczy, ale na początku była ogromna pasja. Pasja i konsekwencja prezesa Kryspina Barana, dla którego siatkówka była czymś znacznie więcej niż inwestycją. Zarząd i kluczowi sponsorzy z tamtego okresu naprawdę żyli klubem. Sami grali albo byli przy nim od lat, jeszcze wtedy, kiedy o PlusLidze można było co najwyżej marzyć. Do tego kibice, którzy żyli klubem równie mocno, jak my.
Wspomniał pan o wyjątkowej tożsamości klubu. Warta Zawiercie to aktualny mistrz Polski i beneficjent koncepcji, która zrodziła się wiele lat temu?
– Pamiętam drogę od pojedynczego, ręcznie szytego hełmu do tożsamości Jurajskich Rycerzy, którą wspólnie rozwijaliśmy: pasowania zawodników na rycerzy, Jurajskiej Armii na trybunach i całej opowieści wokół klubu. Już w pierwszym sezonie w PlusLidze ta historia wychodziła poza Zawiercie i polską siatkówkę. Dzięki zawodnikom takim jak David Smith czy Taichiro Koga docierała również do odbiorców w Stanach Zjednoczonych i Japonii.
A jak wyglądała codzienna praca nad budowaniem tego projektu? Czy rzeczywiście trzeba było zaczynać od podstaw, nie tylko w marketingu, ale również w organizacji klubu?
– Wspólnie z Krzysztofem Jurakiem, dyrektorem Sebastianem Gaszkiem, prezesem i osobami odpowiedzialnymi za pion sportowy rozwijaliśmy marketing, organizację i klubowe struktury. Dużo rzeczy powstawało od podstaw. Pomagało to, że po prostu cieszyła nas ta praca. Kiedy wymyślaliśmy materiał, w którym zawodnik po każdej zagrywce miał szybko odpowiadać na pytanie, kierownik drużyny mógł za chwilę stanąć za kamerą i pomóc w realizacji. Jechaliśmy z zespołem na wyjazd, przygotowywaliśmy halę na mecze domowe od wczesnych godzin, kończyliśmy późnym wieczorem albo w nocy. Ta atmosfera sprzyjała też działaniom poza boiskiem. Siatkarze i trenerzy chętnie angażowali się w nasze pomysły marketingowe i promocyjne, bo rozumieli, że w ten sposób wspólnie budujemy klub. Z moich doświadczeń wynika, że w sporcie, również w piłce nożnej, nie zawsze przychodzi to równie łatwo.

Czyli pasja była nie tylko punktem wyjścia, ale również paliwem do codziennej pracy. Nie można jednak budować profesjonalnego klubu wyłącznie na entuzjazmie. Gdzie przebiega granica między zaangażowaniem a koniecznością stworzenia odpowiednich warunków pracy?
– Nie chcę tego idealizować, bo pasja nie zastępuje organizacji ani odpowiednich warunków pracy. Ale bez niej trudno byłoby zbudować coś takiego. Trzeba rozumieć te emocje, by po całym dniu nadal mieć ochotę wymyślać kolejny materiał czy następną akcję dla kibiców. Mnie do dzisiaj tego brakuje.
Praca w klubie od środka to zupełnie inna perspektywa niż oglądanie sportu z trybun. Co jest największym wyzwaniem przy budowaniu struktur marketingowych i organizacyjnych klubu, który dopiero wchodzi do najwyższej klasy rozgrywkowej? Czy polskie kluby bardziej potrzebują dziś dobrych menedżerów, specjalistów od marketingu, czy przede wszystkim zmiany sposobu myślenia o sobie jako o przedsiębiorstwach?
– Największe wyzwanie polega na tym, że poziom sportowy potrafi wyprzedzić zaplecze organizacyjne. Drużyna jest już w ekstraklasie, a wiele procesów trzeba dopiero stworzyć. Oczekiwania rosną natychmiast, ludzi i czasu nie przybywa równie szybko.
Podobne wyzwania zapewne towarzyszyły panu w MKS-ie Dąbrowa Górnicza. Jak wyglądały początki pracy nad profesjonalizacją tego klubu? Co należało zmienić w pierwszej kolejności?
– Do dziś pamiętam początki pracy w MKS-ie Dąbrowa Górnicza. Wspólnie z partnerami zewnętrznymi wprowadzaliśmy profesjonalną internetową sprzedaż biletów, a oferta gadżetów klubowych była jeszcze bardzo skromna, jedynie z klasycznym szalikiem na czele. Równolegle trzeba było rozwijać komunikację, organizację meczów i relacje z kibicami. Ogromne znaczenie miała współpraca z ludźmi, którzy zostawili w tym klubie serce i długie lata życia: prezesami Łukaszem Żakiem, Rafałem Podgórskim, Pawłem Gradzikiem, a po stronie sportowej między innymi trenerami Wojciechem Wieczorkiem czy Michałem Dukowiczem. Przy ograniczonych zasobach zaufanie i konsekwencja mają bardzo konkretną wartość.

Dziś, po doświadczeniach w międzynarodowym biznesie i prowadzeniu własnej firmy, szczególnie zwracam uwagę na warunki pracy osób tworzących klubowe zaplecze. Mam wrażenie, że pod tym względem zmiana następuje zbyt wolno. Potrafimy zaakceptować wysokie wynagrodzenia w pionie sportowym, a jednocześnie oszczędzać na ludziach odpowiedzialnych za przychody, sponsorów, komunikację czy codzienną administrację. Tymczasem bez ich pracy trudniej o pełne trybuny, sprawnie zorganizowany mecz i partnera, który przedłuży umowę. Te proporcje bywają zachwiane.
Czyli profesjonalizacja to nie tylko nowe technologie, narzędzia marketingowe czy szkolenia, ale przede wszystkim sposób zarządzania ludźmi?
– Kluby potrzebują więc i dobrych menedżerów, i specjalistów, ale przede wszystkim zarządzania, które pozwala im dobrze pracować. Nie wystarczy wysłać kogoś na konferencję, kupić nowe narzędzie czy zacząć korzystać z AI. Profesjonalizacja oznacza również jasną odpowiedzialność, rozsądny podział obowiązków, odpowiednie wynagrodzenie i możliwość rozwoju. Emocje i oddanie kibiców pozostają fundamentem. Właśnie dlatego warto zbudować wokół nich organizację, która nie będzie zależała wyłącznie od tego, ile poświęcenia uda się jeszcze wykrzesać z kilku osób.
Wisła Kraków dokonała rewolucji w polskiej piłce w czasach rządów Bogusława Cupiała, jednak po zmianach właścicielskich pojawiły się także perturbacje. Jak wygląda komunikacja w klubie, który przechodzi tak głęboką transformację? Co w takich momentach jest trudniejsze: przekazanie prawdy kibicom, uspokojenie pracowników i partnerów biznesowych czy utrzymanie wiarygodności samego klubu? Czy z perspektywy rzecznika można w ogóle kontrolować narrację wokół takiej rewolucji?
– Najtrudniejsza jest sytuacja, w której ludzie oczekują od ciebie odpowiedzi, a ty sam nie masz dostępu do pełnej, potwierdzonej wiedzy. Tak wspominam szczególnie okres związany z Jakubem M. Pojawiały się kolejne pytania o to, kto przejmuje klub i co właściwie się dzieje, a nasza wiedza wewnątrz organizacji była ograniczona.
Czy cofając się teraz do tamtych czasów, może pan uznać, że to był jeden z najtrudniejszych sprawdzianów w pańskiej karierze? Jestem ciekaw, czy wówczas miał pan odpowiednie doświadczenie i narzędzia, by zmierzyć się z takim wyzwaniem?
– Z dzisiejszej perspektywy potrafię powiedzieć wprost: miałem wtedy za mało doświadczenia, by dobrze poradzić sobie z kryzysem tej skali. Miałem też ograniczony wpływ na decyzje, których skutki później komunikowałem. To trudne połączenie, szczególnie kiedy reprezentuje się klub o takiej historii i tak silnych emocjach wokół niego. Starałem się działać tam, gdzie mogłem. Utrzymywać kontakt z kibicami, również na Twitterze, i pokazywać, że klub nadal funkcjonuje. Że Wisła to również pracownicy, zawodnicy i ludzie, którzy codziennie przychodzą wykonać swoją pracę. Wiarygodności nie da się jednak utrzymać samą sprawnością rzecznika. Potrzebne są transparentne decyzje i dostęp do informacji.

Mam też wobec siebie konkretną uwagę dotyczącą relacji z dziennikarzami. Zbyt często reagowałem konfrontacyjnie. Nie zawsze byłem wystarczająco otwarty i dostępny, zwłaszcza przy trudnych tematach. Za niepotrzebne spory, również te na Twitterze, chciałbym dziś przeprosić. Kierowało mną przywiązanie do klubu, ale to nie zwalniało mnie z profesjonalizmu. Rzecznik powinien dbać o interes organizacji, a jednocześnie umożliwiać dziennikarzom wykonywanie ich pracy. Byłem młodym człowiekiem, który z kibica pamiętającego mecze z Parmą, Schalke, Barceloną czy Realem Madryt nagle został rzecznikiem Wisły. Dziś pewnie powiedziałbym sobie: jeszcze trochę za wcześnie. Ale kto na moim miejscu odrzuciłby taką propozycję?
Mimo trudnych doświadczeń był to również okres budowania zespołu i biura prasowego. Co z tamtej pracy wspomina pan najlepiej?
– Z tamtego okresu zostało wiele rzeczy, z których jestem dumny. Zaczynaliśmy w bardzo małym gronie organizującym mecze w trudnych warunkach. Później faktycznie miałem przyjemność budować biuro prasowe z udziałem stażystów z pasją. Wielu z nich dostało następnie umowy i do dziś pracuje w sporcie. To dla mnie duża satysfakcja.
Wisła Kraków była w pewnym momencie hegemonem polskiej piłki. Czy jej pozycja sportowa przekładała się również na wyznaczanie standardów marketingowych i biznesowych?
– Siła marki i historyczne sukcesy nie oznaczały automatycznie, że wszystko wewnątrz działało na równie wysokim poziomie. Oczekiwania bywały na miarę największych osiągnięć Wisły, podczas gdy codzienność oznaczała również bardzo podstawowe problemy, w tym opóźnienia wynagrodzeń. Dlatego nie utożsamiałbym dominacji sportowej z wyznaczaniem standardów w każdym obszarze zarządzania. To dwie różne rzeczy.
Później przyszedł świat międzynarodowych agencji, Publicis Groupe, własna firma EXECUTIVE PR & Strategy i projekty dla globalnych marek, takich jak OKX. Czy doświadczenia zdobyte w sporcie okazały się przewagą w pracy z międzynarodowym biznesem? A może dopiero poza sportem zobaczył pan, jak bardzo profesjonalne zarządzanie komunikacją i marką różni się od tego, co znamy z polskich klubów?
– Sport dał mi bardzo mocną podstawę: odpowiedzialność za efekt, umiejętność działania pod presją i współpracę z ludźmi o bardzo różnych interesach. W dniu meczu nie przesuniemy pierwszego gwizdka dlatego, że czegoś nie zdążyliśmy przygotować. Trzeba podejmować decyzje i dowozić. To doświadczenie bardzo przydaje się później w biznesie.
Co konkretnie dała panu praca w dużej, międzynarodowej organizacji, takiej jak Publicis Groupe? Czy był to przede wszystkim kontakt z większą skalą projektów, czy również możliwość poznania innych standardów zarządzania?
– Praca poza sportem poszerzyła moją perspektywę o planowanie, procesy, mierzenie efektów i współpracę w międzynarodowych strukturach. W Publicis Groupe mogłem uczestniczyć między innymi w działaniach przy wejściu platformy Viaplay do Polski, więc sport nadal był blisko. Zobaczyłem też, jak wygląda koordynacja projektów przy zupełnie innej skali zasobów i odpowiedzialności.
Czy duże logo w CV rzeczywiście gwarantuje profesjonalizm? Jakie różnice dostrzega pan między kulturą pracy w korporacjach a realiami mniejszych organizacji sportowych?
– Nie kupuję prostego podziału, że w sporcie jest chaos, a za drzwiami wielkiej korporacji zaczyna się pełen profesjonalizm. Duża marka w CV nie zawsze mówi, jak naprawdę wyglądała praca. Za znanym logo również może stać jednoosobowy dział, przeciążenie obowiązkami albo słaba kultura zarządzania. Z kolei w niewielkim klubie można spotkać świetnie zorganizowanych, odpowiedzialnych ludzi. Dla mnie ważnym kryterium zawsze był szacunek. Do pracownika, współpracownika, klienta czy dziennikarza. Są rzeczy, których nie rekompensuje nawet najbardziej rozpoznawalna nazwa firmy.
Zostawmy kluby. Jakie wartości i cele przyświecają panu przy rozwijaniu EXECUTIVE PR & Strategy?
– W EXECUTIVE PR & Strategy najważniejsze są dla mnie zaufanie, odpowiedzialność i bezpośrednia współpraca z osobami podejmującymi decyzje. Zaczynam od zrozumienia ich biznesu i tego, co chcą osiągnąć. Pomagam firmom budować pozycję rynkową, a ich liderom rozpoznawalność i autorytet wśród klientów, partnerów i innych decydentów. Łączę strategię komunikacji z relacjami z mediami i doradztwem w sytuacjach, w których reputacja wpływa na rozwój firmy oraz bezpieczeństwo podejmowanych decyzji. Zależy mi na długofalowej współpracy i efektach istotnych dla biznesu klienta. Doświadczenia ze sportu i międzynarodowych rynków dobrze się tutaj uzupełniają.
Ma pan również doświadczenie z drugiej strony stołu – przy komunikacji partnerstw biznesowych z klubami Serie A czy AS Monaco, a także przy rozważaniu współpracy z klubem żużlowym, która ostatecznie nie doszła do skutku. Co tak naprawdę decyduje o tym, że firma inwestuje w sport? Emocje, rozpoznawalność, dostęp do określonej społeczności, relacje biznesowe, a może konkretne wyniki i zwrot z inwestycji?
– Bardzo często rozmowę otwierają relacje albo emocje. Ale kiedy przychodzi do decyzji o budżecie, firma potrzebuje odpowiedzi: dlaczego właśnie sport, dlaczego ten klub i co dzięki tej współpracy możemy osiągnąć?
Jakie cele mogą być najważniejsze z perspektywy sponsora? Czy wciąż zdarza się, że kluby koncentrują się przede wszystkim na ekspozycji reklamowej, nie potrafiąc pokazać szerszej wartości współpracy?
– To może być rozpoznawalność marki, sprzedaż, relacje z kontrahentami czy dotarcie do określonej społeczności. Nie każda współpraca musi mieć ten sam cel, a więc nie każdą należy mierzyć w identyczny sposób. Trzeba jednak wiedzieć, za co płacimy i po czym poznamy, że to działa. Nadal spotyka się oferty, które są przede wszystkim cennikiem powierzchni reklamowej: tyle kosztuje baner, tyle logo na koszulce, tyle publikacja. Firma musi sobie później sama dopowiedzieć, dlaczego ma to kupić. A przecież klub konkuruje o ten budżet z innymi możliwościami.
W jednej z firm, w których pracowałem, rozważaliśmy współpracę z klubem żużlowym. Ostatecznie wybrano sponsoring magazynu branżowego. Jako kibic bardzo nad tym ubolewałem, ale z perspektywy firmy należało ocenić, które rozwiązanie lepiej odpowiada jej potrzebom. Sama sympatia do sportu nie wystarczyła.
Co zatem powinien zaoferować klub, by przekonać firmę, że warto zainwestować właśnie w niego?
– Klub powinien umieć pokazać swoją wyjątkową wartość. Ma dostęp do ludzi, którzy przeżywają z nim emocje, identyfikują się z nim i potrafią pozostać lojalni przez lata. Sponsor może stać się częścią tej relacji. Nie można jednak zakładać, że samo umieszczenie logo automatycznie przełoży się na zainteresowanie jego ofertą. Potrzebne są dane o odbiorcach, pomysł na zaangażowanie kibiców i uzgodniony sposób oceny efektów. Same zasięgi czy ekwiwalent reklamowy nie wystarczą do wykazania zwrotu z inwestycji.

Czy dostrzegł pan wyraźne różnice w podejściu do marketingu sportowego i współpracy biznesowej we Włoszech czy Francji?
– Przy doświadczeniach międzynarodowych nie sprowadzałbym różnic do narodowości. Ważniejsze było podejście konkretnej organizacji: czy przede wszystkim sprzedaje swój prestiż, czy potrafi również zrozumieć biznes partnera. Znana nazwa otwiera drzwi, ale to jeszcze nie oznacza, że każda propozycja będzie trafiona.
Jeżeli spojrzymy na sponsoring z perspektywy międzynarodowej, na przykład Serie A czy AS Monaco, i zestawimy go z polskim rynkiem, gdzie wciąż często dominuje ekspozycja logo na koszulce lub bandzie reklamowej – jak duża jest różnica w myśleniu o partnerstwie? Czego polskie kluby powinny nauczyć się od zagranicznych organizacji, by przestać sprzedawać wyłącznie powierzchnię reklamową, a zacząć oferować firmom realną wartość biznesową?
Nie powiedziałbym, że dzieli nas przepaść. Przez te lata zrobiliśmy krok naprzód i w polskich klubach nie brakuje dobrych przykładów. Nadal jest jednak przestrzeń na kolejne, większe kroki, szczególnie w sposobie budowania relacji z partnerem. Do dziś pamiętam wizytę w Paris Saint-Germain, kiedy z ramienia jednej z firm fintechowych uczestniczyłem w finalizowaniu rozmów o współpracy. Polecieliśmy we dwóch, jako osoby odpowiedzialne za marketing, a nie prezesi podejmujący ostateczną decyzję. Mimo to na miejscu czekało na nas kilka osób. Oprowadzano nas po stadionie, pokazywano klub od środka, dbano o każdy szczegół naszego pobytu.
Co zrobiło na panu największe wrażenie podczas tej wizyty? Czy sposób, w jaki klub potraktował potencjalnego partnera, mógł mieć realny wpływ na późniejszą decyzję biznesową?
– Czuliśmy, że ktoś naprawdę przygotował się na nasze przyjęcie. Gdyby decyzja zależała wyłącznie od nas, po takim doświadczeniu pewnie podpisalibyśmy umowę od ręki. Współpraca ostatecznie rzeczywiście doszła do skutku, choć oczywiście za decyzją stały również warunki biznesowe. To doświadczenie pokazywało coś więcej niż gościnność. Dostawaliśmy próbkę tego, jak klub traktuje partnerów i jak może wyglądać późniejsza współpraca. Relacji nie zaczyna się przecież dopiero po podpisaniu kontraktu.
Pamiętajmy też, że po stronie sponsora siedzą ludzie, którzy często sami pasjonują się sportem. Wyjście na murawę, zobaczenie szatni czy spotkanie z zawodnikiem nadal mogą być dla nich wielkim przeżyciem. Takie emocje mają znaczenie również w relacjach z ich klientami, pracownikami czy kontrahentami.
Jak zatem przełożyć takie doświadczenia na konkretne rozwiązania biznesowe? Co klub może zaoferować sponsorowi poza tradycyjną ekspozycją?
– Klub powinien myśleć o tym, co partner może zrobić dzięki całej współpracy. Czy zbuduje program dla swoich klientów? Zaprosi kontrahentów na wyjątkowe spotkanie? Zaangażuje pracowników? Dotrze do kibiców z czymś, co będzie dla nich przydatne? Logo pozostaje tylko elementem tej układanki. O wartości partnerstwa decyduje to, jak potrafimy wykorzystać dostępne możliwości i jak dbamy o ludzi po drugiej stronie.
Po latach pracy w sporcie, agencjach i międzynarodowym biznesie ma pan dziś znacznie szerszą perspektywę zawodową. Gdyby miał pan doradzić prezesowi polskiego klubu, jak zbudować atrakcyjną ofertę sponsorską, od czego powinien zacząć? Co kluby robią źle, kiedy pukają do drzwi potencjalnych partnerów? I czy sport musi dziś konkurować z innymi kanałami marketingowymi na zupełnie nowych zasadach?
– Zacząłbym od selekcji firm, z którymi naprawdę warto rozmawiać. Już tutaj często pojawia się błąd: ten sam mail, ten sam PDF i wysyłka do wszystkich. Zdarza się nawet, że odbiorcy widzą nawzajem swoje adresy. Trudno w ten sposób przekonać kogokolwiek, że przygotowaliśmy propozycję właśnie dla niego. Najpierw musimy wiedzieć, dlaczego ta współpraca ma sens dla konkretnej firmy i dla nas. Kim są jej klienci? Co chce osiągnąć? Czy mamy wspólną grupę odbiorców? Co możemy zaoferować, czego nie dostanie równie łatwo gdzie indziej?
Czy oznacza to, że dobra oferta sponsorska powinna być przede wszystkim zwięzła i skoncentrowana na potrzebach potencjalnego partnera, a nie na prezentowaniu wszystkich sukcesów klubu?
– Nie wygrywa ten, kto przygotuje najwięcej slajdów o własnych sukcesach. Sam stosuję zasadę zwięzłości: moje oferty mają zazwyczaj cztery-sześć slajdów, z czego jeden jest o mnie i agencji. Pozostałe dotyczą klienta i rozwiązania jego problemu. Podobnego podejścia oczekiwałbym od klubu.
Później zaczyna się praca relacyjna. Poznanie firmy, ale też ludzi podejmujących decyzje, ich perspektywy, zainteresowań i oczekiwań. Czasami współpraca pojawia się po kilku miesiącach rozmów i powrotów do tematu. Potrzebna jest konsekwencja, wyczucie i umiejętność pozostawania w kontakcie bez zamieniania go w nachalną sprzedaż.
A jak powinno wyglądać samo portfolio sponsorskie? Dziś konieczne jest grono stabilnych partnerów, niekoniecznie wielu, jak np. w Lechu Poznań, czy wskazana jest jednak dywersyfikacja partnerstw i regularne rozbudowywanie tego portfolio?
– Jeśli chodzi o liczbę partnerów, nie widzę tu wyboru: stabilność albo dywersyfikacja. Klub potrzebuje stabilnych relacji, a jednocześnie powinien ograniczać ryzyko nadmiernej zależności od jednego źródła pieniędzy. Kilku mocnych partnerów może dawać świetną podstawę, którą uzupełniają mniejsze współprace. Ważna jest również długość umów i to, czy wszystkie nie kończą się w tym samym momencie. Nie chodzi o kolekcjonowanie logotypów. Każdemu partnerowi trzeba zapewnić odpowiednią obsługę, zrealizować zobowiązania i dać powód do przedłużenia współpracy. Rozbudowywanie portfolio ponad możliwości zespołu potrafi przynieść efekt odwrotny do zamierzonego.
Na koniec tej części wróćmy do ludzi, bo ten wątek przewija się w naszej rozmowie od samego początku. Jakiej rady udzieliłby pan prezesom klubów, którzy chcą rozwijać piony marketingu i sprzedaży?
– Moja najważniejsza rada dla prezesów brzmi: zatrudniajcie osoby, które to rozumieją, i odpowiednio je wynagradzajcie. Czasami kilka tysięcy złotych więcej miesięcznie pozwala pozyskać profesjonalistę, którego praca może zwrócić się wielokrotnie w pozyskanych i utrzymanych partnerstwach. Warto dawać szansę młodym ludziom. Sam mam z tego ogromną satysfakcję. Ale jeśli w zespole nie ma nikogo, kto może przekazać im wiedzę, pokazać standardy i pomóc przejść przez trudniejsze sytuacje, to od kogo mają się nauczyć? Samo wręczenie laptopa i celu sprzedażowego nie zastępuje rozwoju.
Na koniec chciałbym wrócić do osobistego wymiaru tej historii. Zawodowo poszedł pan dalej, pracuje przy międzynarodowych projektach, rozwija własną firmę, ma doświadczenia, których trudno byłoby zdobyć, pozostając wyłącznie w sporcie. A jednak mówi pan, że sportu nadal brakuje. Dlaczego życie po sporcie nie jest tym samym? Czego nie da się zastąpić w pracy poza klubem i czy gdyby dziś pojawił się odpowiedni projekt, rozważyłby pan powrót?
– Tak, bardzo poważnie rozważyłbym powrót. Sportu nadal mi brakuje, choć jednocześnie lubię swoją obecną pracę i mam z niej dużą satysfakcję. Mam za sobą MBA, kolejne kursy i programy na uznanych uczelniach, międzynarodowe projekty. W ubiegłym roku publikacje wypracowane przeze mnie dla klientów miały łącznie około 1,5 miliarda potencjalnego zasięgu. Do tego doszła nagroda NYX Silver Award w Nowym Jorku. Cieszę się z tych osiągnięć. Największą wartość mają jednak dla mnie doświadczenia, wiedza i relacje, które za nimi stoją.
Jak wygląda dziś pana zawodowa codzienność?
– Dziś pracuję przy projektach dla firm takich jak OKX czy VRG SA, do której należą marki Vistula, Bytom czy W.KRUK. To odpowiedzialna, ciekawa praca. Dużo energii dają mi też wydarzenia i wystąpienia: niedawna debata dla dyrektorów finansowych podczas kongresu Pulsu Biznesu czy prelekcja o tym, jak budować widoczność i wiarygodność marki w świecie AI na Kongresie PR.
Nie chodzi o grafikę z własnym zdjęciem ani o oklaski. Najwięcej dają mi eventy i spotkania. Z takich wydarzeń wracam naładowany, z nowymi pomysłami i ochotą do działania. Sport dawał mi to znacznie częściej, właściwie po każdym meczu. Do tego był częścią naszego rodzinnego życia. Pamiętam moją wtedy jeszcze narzeczoną pomagającą mi w przygotowaniu logistyki w pawilonie medialnym. Córkę, która jako niemowlę leżała na kanapie w VIP roomie Odry Opole. Albo nocną zupę w całodobowej restauracji w Olkuszu, kiedy wracaliśmy późno z meczów MKS-u Dąbrowa Górnicza. Właśnie takie obrazy zostają na lata.
Pamiętam też zmęczenie po meczu. Wynik nie zawsze był taki, jakiego chcieliśmy, ale można było spojrzeć na swoją pracę i powiedzieć: zrobiliśmy to dobrze. Pełna hala, kibice zaangażowani w akcję czy zespół, który poradził sobie ze wszystkim. W Dąbrowie zorganizowaliśmy „Misie na boisku”, akcję nagrodzoną później jako Społeczna Akcja Roku PLK. Pobiliśmy też rekord Guinnessa w najdłużej trwającej fali meksykańskiej i przeszliśmy do historii. To są momenty, w których czujesz, że twoja praca ma znaczenie dla ludzi wokół.
Czy właśnie wspólnota, emocje i poczucie realizowania czegoś razem są tym, czego najbardziej brakuje panu w biznesie poza sportem? I czy ewentualny powrót oznaczałby dziś zupełnie inne podejście do pracy w klubie?
– Wspólny cel i wspólne przeżywanie emocji są trudne do zastąpienia. Dlatego na rozmowę o odpowiednim projekcie sportowym jestem otwarty. Dzisiaj mógłbym wnieść do niego zarówno doświadczenie klubowe, jak i perspektywę międzynarodowego biznesu, komunikacji z zarządami oraz pracy po stronie sponsora.
Oczywiście mam rodzinę i zobowiązania wobec klientów, które traktuję poważnie. Ewentualna zmiana musiałaby być dobrze zaplanowana. Ważny byłby dla mnie zakres odpowiedzialności, ambicje organizacji, warunki finansowe i rozsądny model obecności na miejscu, z możliwością wykonywania części pracy z Krakowa. Wiem, że sport wymaga obecności na meczach i dyspozycyjności w kluczowych momentach. Chodzi o takie ułożenie współpracy, by można było dobrze wykonywać pracę i mieć też czas dla dzieci i rodziny.
Czy w ostatnich latach pojawiały się już konkretne możliwości powrotu do klubu? Jak blisko było realizacji takiego scenariusza?
– W poprzednich latach dwukrotnie było blisko. Raz, w siatkówce, nie zgrał się moment z moją sytuacją prywatną. Za drugim razem, w koszykówce, spotkałem prezesa, którego kultura i odważne myślenie o przyszłości zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Ostatecznie nie udało się jednak uzgodnić warunków uwzględniających także dojazdy i noclegi w kwocie wynagrodzenia.
Czyli nie mówi pan „nie” sportowi, a raczej czeka na projekt, który będzie odpowiadał zarówno zawodowym ambicjom, jak i obecnym zobowiązaniom?
– Nie mam poczucia, że ten rozdział jest zamknięty. Własna firma i rozwój poza sportem poszerzyły moje możliwości. Jeżeli pojawi się klub, z którym będziemy mieli wspólną wizję i warunki do jej realizacji, chętnie usiądę do rozmowy. Może do trzech razy sztuka? Sport pozostaje bowiem miłością na całe życie.

Bartłomiej Najtkowski
Więcej Wywiady
Marcin Janicki: przychody klubów Betclic 1 Ligi rosną w tempie około 25 procent [WYWIAD]
Betclic 1 Liga coraz mocniej zaznacza swoją pozycję na polskim rynku sportowym. Wzrost przychodów klubów, rosnąca oglądalność, coraz większa dostępność transmisji i zaangażowanie młodych kibiców sprawiają, że zaplecze Ekstraklasy staje się coraz bardziej atrakcyjnym produktem medialnym i biznesowym. Z raportu Grant Thornton wyłania się obraz rozgrywek, które systematycznie niwelują dystans…