Grzegorz Raus: marzy mi się Beniaminek, który będzie silniejszy niż jego założyciel [WYWIAD]
Od osiedlowej szkółki piłkarskiej do organizacji łączącej szkolenie, edukację i biznes. Grzegorz Raus, założyciel Beniaminka Krosno, opowiada o blisko 20 latach budowania akademii, długofalowej współpracy z Pawłem Malinowskim i firmą PROFBUD, rozwoju międzynarodowego turnieju PROFBUD CUP oraz nowym projekcie z Antonim Kozubalem. Wyjaśnia też, dlaczego nie chce być osobą, przez którą przechodzi każda decyzja.
Jakub Kłyszejko, redaktor naczelny SportMarketing.pl: Zanim w 2007 roku powstał Beniaminek Krosno, marzyłeś o karierze zawodowego piłkarza. Jak z niespełnionych ambicji narodził się pomysł na własną akademię?
Grzegorz Raus, założyciel Beniaminka Krosno, inicjator PROFBUD CUP: – Moja historia z Beniaminkiem zaczęła się od marzenia, którego nie zrealizowałem. Chciałem zostać zawodowym piłkarzem. W liceum uczyłem się w szkołach sportowych w Krakowie i Krośnie, grałem w Karpatach Krosno. Różne okoliczności sprawiły, że przed studiami postanowiłem zamknąć ten rozdział. Nie chciałem jednak odchodzić od futbolu, który od dziecka był moją pasją. Zacząłem szukać w nim nowej drogi.
Studiowałem na Akademii Wychowania Fizycznego w Białej Podlaskiej, zdobywałem kwalifikacje trenerskie i myślałem o stworzeniu własnej szkółki. Chciałem dać dzieciom szanse, których sam być może nie wykorzystałem w pełni: dobre warunki do rozwoju, mądre wsparcie i przestrzeń do marzeń.
W 2005 roku wróciłeś do Krosna i zacząłeś pracować z młodzieżą w Karpatach. Dlaczego uznałeś, że potrzebna jest nowa inicjatywa, a nie rozwijanie istniejących struktur?
– Pracę w Karpatach wspominam z entuzjazmem. Kilku chłopaków z tamtych drużyn do dziś współtworzy Beniaminka jako trenerzy, specjaliści czy menedżerowie. To pokazuje, że relacje zbudowane przez sport mogą trwać znacznie dłużej niż przygoda na boisku.
Widziałem jednak pewną lukę: w Krośnie brakowało grup naborowych dla najmłodszych. Często przegrywaliśmy mecze, ale wiedziałem, że odpowiedzią nie jest pogoń za szybkim wynikiem. Trzeba było zacząć szkolenie wcześniej i stworzyć solidne fundamenty. Rozmawiałem o tym z władzami miasta i MOSiR-em. Pomysł przyjmowano ostrożnie, nie zawsze z entuzjazmem.
Postanowiłeś działać samodzielnie. Jak wyglądały początki prywatnej szkółki piłkarskiej w czasach, gdy taki model nie był jeszcze powszechny?
– Postanowiłem spróbować. Do dziś mam w sobie taką cechę: nawet kiedy się boję, idę do przodu. Od początku wspierał mnie trener Marek Adamiak. Wszystko robiliśmy niemal we dwóch. Jak lubię mówić: jeden otwierał drzwi, drugi je zamykał. Na początku to wystarczało.
Kiedy zakładałem działalność gospodarczą w gminie Jedlicze, urzędniczka zapytała, czy chodzi o szkółkę leśną albo drzewną. Odpowiedziałem: „Nie, piłkarską”. Dziś brzmi to zabawnie, ale pokazuje realia tamtych lat. Prywatna akademia finansowana również z opłat rodziców nie była wtedy czymś oczywistym.

Na pierwszy trening 1 czerwca 2007 roku przyszło około 40 dzieci. Czy wtedy pomyślałeś, że Beniaminek może stać się czymś więcej niż lokalną szkółką?
– Rozwieszaliśmy plakaty i rozdawaliśmy ulotki, nie wiedząc, czy ktokolwiek przyjdzie. Frekwencja nas zaskoczyła. Wśród dzieci był Karol Knap, który później trafił do Ekstraklasy. Do dziś utrzymujemy przyjacielskie relacje. To dla mnie szczególny symbol: z tamtego treningu pozostała nie tylko pamiątka, lecz także więź, która przetrwała lata.
Nie miałem biznesplanu ani wizji rozbudowanej organizacji. Chciałem stworzyć dzieciom lepsze możliwości. Z czasem zrozumiałem, że do pasji trzeba dołożyć przedsiębiorczość, odpowiedzialność i trwałe partnerstwa.
Nie mieliście rozpoznawalnej marki ani dużego budżetu. Na kim opierał się pierwszy zespół i jak udało się przekonać kolejne osoby do współpracy?
– Byliśmy grupą chłopaków z osiedla Guzikówka w niedużym Krośnie, którzy znali się od lat i chcieli zrobić coś wartościowego dla dzieci. Uczyliśmy się w praktyce, wierząc w to, co robimy.
Do mnie i Marka Adamiaka dołączali kolejni trenerzy, między innymi Marcin Włodarski i Marek Sokół. Nasze drogi zawodowe potoczyły się różnie. Marek Sokół rozwija własną szkółkę w Kanadzie, Marcin Włodarski pracował z młodzieżowymi reprezentacjami Polski i na wysokim poziomie piłki klubowej. Już w tej niewielkiej grupie drzemał ogromny potencjał.
Jak mała szkółka z Krosna zaczęła zdobywać rozpoznawalność w środowisku? Decydowały o tym wyniki sportowe czy kontakty budowane podczas turniejów?
– Byliśmy trochę „undergroundem”, szkółką bez nazwiska. Mieliśmy jednak ambitnych trenerów, zdolne dzieci i odwagę, by mierzyć się z najlepszymi. Jeździliśmy na turnieje – najpierw na Podkarpaciu, później w Małopolsce, a potem coraz dalej. Każdy wyjazd był lekcją sportu, organizacji i budowania relacji.
Wiele zawdzięczamy ludziom, którzy dostrzegli nasz potencjał. Mirosław Szymkowiak i Marek Konieczny, wówczas z Akademii Piłkarskiej 21 w Krakowie, polecali Beniaminka i przekonywali innych, że warto zaprosić tę małą szkółkę z Krosna. Dostawaliśmy szansę i staraliśmy się ją wykorzystać.
Kiedy przestaliście być postrzegani wyłącznie jako lokalna szkółka? Czy przełomem były pierwsze sukcesy wychowanków?
– Pamiętam turniej Euro Nadzieje w Gdańsku w 2011 roku, w którym byliśmy najlepszą polską drużyną. Do tego doszły świetne występy w takich imprezach, jak Danone Cup pod patronatem Zinedine’a Zidane’a, turnieje w Krakowie i Warszawie czy Silver Cup w Zawoi. Szczególnie ważne były roczniki 2000 i 2001. Z tej generacji wyrośli między innymi Karol Knap i Kacper Bieszczad. Ich rozwój budował naszą wiarygodność.
Nie promowaliśmy Beniaminka wielkimi kampaniami. Najlepszą wizytówką byli trenerzy i wychowankowie. Sukces jednej grupy otwierał drzwi następnej. Zrozumiałem, że fundamentami rozwoju są jakość pracy i zaufanie, a nie tylko pieniądze czy infrastruktura.

W 2013 roku rozpoczęła się współpraca z Pawłem Malinowskim i firmą PROFBUD. Jak doszło do tego partnerstwa i co oznaczało ono dla Beniaminka?
– To był prawdziwy przełom. Paweł rozwijał swój projekt biznesowy, a my byliśmy ambitną akademią z pierwszymi sukcesami i marzeniami. Spotkaliśmy się w dobrym momencie. Dostrzegł nasz potencjał i nam zaufał.
Na koszulkach pojawiło się logo PROFBUD, a równolegle zaczęliśmy organizować pierwszy PROFBUD CUP. Najważniejsze było jednak coś więcej niż sponsoring: poczucie, że ktoś wierzy w naszą pracę i chce myśleć o niej długofalowo.
W sponsoringu często oczekuje się szybkich efektów marketingowych. Paweł Malinowski od początku mówił o perspektywie dziesięciu lat. Co dało wam takie podejście?
– Do dziś pamiętam jego słowa: najpierw trzeba przygotować ziemię, zasiać i zadbać o rozwój, a plony przyjdą za dziesięć lat. Wierzył, że wychowamy piłkarzy Ekstraklasy, może nawet reprezentantów Polski. Wtedy była to odważna wizja. Dziś kolejni wychowankowie grają zawodowo, a Antoni Kozubal zadebiutował w seniorskiej reprezentacji.
Jestem Pawłowi bardzo wdzięczny. Nasza relacja ewoluowała, ale pozostały wzajemny szacunek i przyjaźń. Cenię w nim przedsiębiorcę, który potrafi dostrzegać potencjał w innych i dawać im szansę. Dla lokalnego środowiska miało to ogromne znaczenie.
Dwa lata później otwarto PROFBUD Arenę. Jak ta inwestycja zmieniła możliwości akademii i codzienne szkolenie?
– Otwarcie obiektu w 2015 roku było kolejnym kamieniem milowym. Boisko z halą pneumatyczną pozwoliło prowadzić zajęcia w komfortowych warunkach. W tamtym czasie było to rozwiązanie wyjątkowe na tle wielu polskich akademii. Na otwarciu był między innymi śp. Franciszek Smuda. Wokół areny zaczęła się rodzić nowa energia, łącząca dzieci, rodziców, trenerów i lokalną społeczność. To była inwestycja nie tylko w infrastrukturę, lecz także w przyszłość młodych ludzi.

Rosnąca skala działalności wymagała też zmiany twojej roli. Jak z trenera i nauczyciela wychowania fizycznego stałeś się menedżerem organizacji?
– Początkowo łączyłem pracę nauczyciela z prowadzeniem treningów. Z czasem zdecydowałem się całkowicie skupić na Beniaminku. Coraz mniej chodziło o pojedynczy trening, a coraz bardziej o tworzenie innym warunków do rozwoju. Musiałem nauczyć się zarządzania, organizacji pracy i odpowiedzialności za większy zespół.
Bliskie są mi słowa Jacka Walkiewicza, że pasja rodzi profesjonalizm, a profesjonalizm daje jakość. Lata 2013–2016 były okresem, w którym nasz entuzjazm zaczął się przekształcać w świadomie budowaną organizację. PROFBUD pomógł nam wejść na ten poziom.
Jednym z efektów tej współpracy jest PROFBUD CUP. Podobno pomysł na turniej narodził się podczas spaceru po lesie. Jak to wyglądało?
– Rzeczywiście, pomysł przyszedł mi do głowy w 2013 roku, podczas spaceru niedaleko Krosna. Marzyłem o turnieju, w którym dzieci z naszego regionu zmierzą się z uznanymi akademiami z Polski, a później z Europy. Chciałem, żeby nie musiały daleko wyjeżdżać, by poczuć atmosferę wielkiego futbolu. Opowiedziałem o tym Pawłowi Malinowskiemu i tak zaczęła się historia PROFBUD CUP.
Choć PROFBUD rozwinął działalność i angażuje się dziś w wiele projektów sportowych, nadal jest z nami. Łatwo wesprzeć pomysł na chwilę, znacznie trudniej konsekwentnie rozwijać go przez lata.
Pierwsza edycja odbyła się w krośnieńskiej hali widowiskowo-sportowej. Jak udało się przekształcić lokalny turniej w wydarzenie międzynarodowe?
– Na początku przyjechały rozpoznawalne polskie kluby, a gościem był Franciszek Smuda. Później, wraz z otwarciem PROFBUD Areny, turniej nabierał rozmachu. Zaczęliśmy gościć uznane akademie z Anglii, Niemiec czy Portugalii. Jedna z edycji odbyła się też w Gdańsku.
W PROFBUD CUP grali między innymi Antoni Kozubal i Marcel Reguła, którzy zadebiutowali już w reprezentacji Polski, oraz Mohamed-Ali Cho, występujący później we Francji, Hiszpanii i Anglii. Do tego wielu ciekawych zawodników z młodszych roczników, z Polski i z zagranicy, o których będzie jeszcze głośno.

Tegoroczny PROFBUD CUP będzie miał szczególny charakter, ponieważ zostanie poświęcony pamięci Franciszka Smudy i Jacka Magiery. Obaj byli związani z Beniaminkiem i wspierali jego rozwój. Jaką rolę odegrali w historii akademii i co oznacza dla was możliwość uhonorowania ich podczas turnieju?
– Obaj zajmują szczególne miejsce w naszej historii. Wspierali społeczność Beniaminka, inspirowali trenerów i młodych piłkarzy. Chcemy, by edycja 2026 była wyrazem wdzięczności za ich zaangażowanie.
Widzę w PROFBUD CUP coś więcej niż turniej: historię wspólnego rozwoju Beniaminka i PROFBUD, przyjaźń i konsekwencję. Sukces ma większy sens, gdy można się nim dzielić. Jestem wdzięczny Pawłowi Malinowskiemu i jego zespołowi, że od 2013 roku tworzymy taką przestrzeń dla dzieci.
Beniaminek zyskał opinię „kopalni talentów”, a wasze drużyny dziewczęce także odnosiły sukcesy. Kiedy zdecydowaliście się wejść do regularnych rozgrywek ligowych?
– Coraz więcej wychowanków trafiało do akademii klubów Ekstraklasy, a nasze drużyny osiągały sukcesy w Polsce i za granicą. Z dziewczętami kilkakrotnie docieraliśmy do finałów turnieju o Puchar Tymbarku, a także wygrywaliśmy te rozgrywki. Widać było, że szkółka staje się rozpoznawalną akademią.
W 2015 roku rozpoczęliśmy oficjalną rywalizację ligową w strukturach PZPN. Pierwszą drużyną był rocznik 2004 z Antonim Kozubalem na czele. Sam prowadziłem ten zespół. Wcześniej skupialiśmy się głównie na szkoleniu i turniejach; udział w lidze był kolejnym etapem rozwoju.
Antoni Kozubal jest dziś jednym z najbardziej rozpoznawalnych wychowanków Beniaminka. Czym wyróżniał się jako kilkuletni chłopiec?
– Poznałem Antka, kiedy miał około sześciu lat. Był pogodny, energiczny, kochał piłkę. Rozwijał się w roczniku 2004, w drużynie „Waleczne Serca”, którą objąłem w 2014 roku. Należał do liderów, ale mieliśmy więcej utalentowanych chłopców, którzy wzajemnie podnosili sobie poprzeczkę.
Pamiętam szczególnie turniej Baltic Cup w Gdyni. Graliśmy z renomowanymi drużynami i dotarliśmy do finału. Takie turnieje pokazywały, że z Krosna można rywalizować z najlepszymi. Z czasem kilku zawodników trafiło do dużych polskich akademii, a Antek – do Lecha Poznań.
Franciszek Smuda zauważył Kozubala podczas pierwszego PROFBUD CUP. Z kolei pana z rodziną piłkarza łączą relacje sięgające czasów gry w Karpatach. Jak pan to wspomina?
– Podczas turnieju w 2013 roku Franciszek Smuda zwrócił uwagę na jasnowłosego Antka. Mamy zdjęcia i nagrania, do których wracamy z sentymentem. Jest w tej historii jeszcze piękna ciągłość pokoleń: dziadek Antka, Janusz Kozubal, był kiedyś moim trenerem w Karpatach Krosno. Po latach ja trenowałem jego wnuka. Sport tworzy relacje, których nie da się zaplanować.

Po przejściu do Lecha Kozubal nadal wracał do Krosna. Jak wyglądała wasza relacja i co oznaczał dla akademii jego debiut w seniorskiej reprezentacji Polski?
– Antek dzwonił, żeby zorganizować boisko do dodatkowych treningów; czasem ćwiczył z Aleksem Gazdą. Spotykaliśmy się też podczas turniejów wigilijnych. Nie opowiadam o jego szkoleniu w Lechu, bo w nim nie uczestniczyłem. Widziałem natomiast konsekwencję Antka i jego przywiązanie do Beniaminka. Debiut w reprezentacji był wielką chwilą dla naszej społeczności. Najbardziej cieszy mnie jednak to, że za sukcesem sportowym wciąż widzę tego samego człowieka: pracowitego, skromnego i bliskiego swoim korzeniom.
Sukcesy wychowanków szły w parze z rozwojem całej organizacji. Jak uczyłeś się zarządzania ludźmi, procesami i finansami?
– Nie kończyłem Oxfordu ani Cambridge. Mam wykształcenie z AWF, a najważniejszą szkołą zarządzania okazało się życie. Uczyłem się podczas rozmów, korzystałem z mentoringu, wyciągałem wnioski z własnych błędów. Napędzały mnie ciekawość i przekonanie, że zawsze możemy zrobić coś lepiej.
Beniaminek jest kopalnią talentów nie tylko wśród piłkarzy. Rozwijają się u nas trenerzy, specjaliści i organizatorzy. Niektórzy trafiają do większych klubów, inni budują własne przedsięwzięcia. To powód do dumy. Wartość organizacji mierzy się także tym, jakie możliwości daje ludziom.
Nie wszystkie decyzje okazywały się trafione. Czego nauczył szczególnie trudny okres, obejmujący pandemię? Czy były w Beniaminku momenty kryzysowe?
– Oczywiście ani ja jako lider, ani Beniaminek nie jesteśmy idealni. Popełnialiśmy błędy – ja także. Odpowiedzialność oznacza gotowość do przyznania się do nietrafionych decyzji. Szukaliśmy nowoczesnych sposobów zarządzania i większej samodzielności zespołów, ale nie wszystko działało od razu. Czasem brakowało doświadczenia, czasem gotowości do zmiany.
Nie straciliśmy jednak naszego „dlaczego”. Nie chodziło tylko o wygrywanie meczów. Chcieliśmy łączyć ludzi, dawać młodym szanse i pokazywać, że warto próbować rzeczy pozornie niemożliwych. Z czasem nauczyłem się przekładać tę intuicję na sposób zarządzania.

Dziś Beniaminek opiera się na trzech filarach: szkoleniu, edukacji i biznesie. Zacznijmy od akademii. Jak określacie swoją rolę w przygotowywaniu piłkarzy do większych klubów?
– Trzy filary służą rozwojowi młodego człowieka, nie tylko piłkarza. W akademii pracujemy z dziewczętami i chłopcami od najmłodszych grup do około 15. roku życia. Szkolenie opiera się na zespołach trenerów i liderach poszczególnych etapów.
Cieszymy się, kiedy wychowankowie trafiają do większych akademii, ale mamy świadomość, że zawodowymi piłkarzami zostanie niewielka część dzieci. Pozostali również zasługują na ambitną drogę rozwoju. Naszą rolą jest pomóc każdemu odkrywać własne możliwości. Sport uczy dyscypliny, wytrwałości i współpracy niezależnie od tego, czy ktoś zostanie zawodowcem.
Drugi filar to EDU-SPORT, liceum łączące naukę i trening. Dlaczego zdecydowaliście się wejść także w edukację?
– Chcemy, by młodzież mogła realizować model podwójnej kariery: rozwijać się piłkarsko, a równocześnie odkrywać inne talenty i przygotowywać się do dorosłości. EDU-SPORT jest kameralnym liceum, a my budujemy wokół niego relacje z uczelniami, przedsiębiorcami i instytucjami regionu.
Uczniowie poznają też organizację od środka. Mogą być młodymi asystentami trenerów w programie Young Coach albo pomagać przy marketingu i wydarzeniach. W ten sposób uczą się odpowiedzialności, współpracy i samodzielności.
Trzecim filarem jest biznes: campy, wyjazdy i partnerstwa. Jakie miejsce zajmują projekty komercyjne w działalności Beniaminka?
– Nazywam to projektowym biznesem szytym na miarę i patrzę na niego z pokorą. Campy, wyjazdy zagraniczne oraz współpraca z klubami i partnerami w Polsce i Europie poszerzają możliwości całej społeczności. Nie traktujemy tych projektów jako celu samego w sobie. Dzięki nim młodzi ludzie zbierają doświadczenia, poznają nowe środowiska i uczą się również poza boiskiem. Działalność biznesowa ma wspierać naszą misję, a nie ją zastępować.
Coraz częściej mówisz o przywództwie służebnym i samoorganizacji. Jak wygląda to w praktyce w organizacji o tak różnorodnej działalności?
– Kiedy w 2025 roku akademia osiągnęła pełnoletność, uznałem, że nie chcę być osobą, przez którą przechodzi każda decyzja. Od około półtora roku rozwijamy model, w którym jest mniej hierarchii, a więcej zaufania, mentoringu i samodzielności zespołów. Mamy liderów bloków szkoleniowych i poszczególnych działów. Dajemy szansę młodym osobom, uczymy się też od nowych pokoleń. Bliski jest mi odwrócony mentoring, w którym doświadczeni ludzie również słuchają młodszych.
Nie twierdzę, że mamy idealny system. To proces, podczas którego wszyscy popełniamy błędy i wyciągamy wnioski. Rolą lidera nie jest kontrolowanie wszystkiego, tylko tworzenie warunków, w których inni mogą działać odpowiedzialnie.

Czy docelowo Beniaminek ma funkcjonować niezależnie od swojego założyciela? Jak zachować przy tym wspólną tożsamość organizacji?
– Właśnie do tego dążymy. To proces, który wymaga wytrwałości. Lubię porównanie do stołu: szkolenie, edukacja, biznes i realizowane projekty tworzą jego konstrukcję, ale stabilność i sens nadają jej ludzie. Jeśli będą znali wspólne wartości, nie każda decyzja będzie musiała przechodzić przeze mnie.
Bliska jest mi myśl Simona Sineka o „grze bez końca”. Można przegrać mecz, podjąć złą decyzję czy przeżyć kryzys, ale trzeba się uczyć i iść dalej. Przed dwudziestoleciem Beniaminka nie myślę o zamkniętej historii sukcesu. Myślę o organizacji, która nadal się rozwija, oraz o sobie jako liderze, który wciąż musi się wiele nauczyć.
Wróćmy do Antoniego Kozubala. Dawna relacja trenera i zawodnika przerodziła się w partnerstwo biznesowe. Jak narodziła się marka KOZI WAY, rozwijana w ramach Infinity 8 Group?
– Pod koniec 2025 roku wspomniałem Antkowi o wspólnym projekcie. W kolejnych miesiącach wróciliśmy do rozmów o tym, jak wykorzystać jego doświadczenie do wspierania młodych piłkarzy. Tak powstała KOZI WAY. Cieszy mnie, że relacja budowana przez lata weszła na kolejny etap.
Antek jest twarzą projektu i liderem jego sportowej wizji. Wnosi doświadczenie piłkarza, własne pomysły i wiarygodność. Ja odpowiadam za wsparcie strategiczne i organizacyjne, wspólnie z jego otoczeniem oraz zespołem współpracowników. Chcemy tworzyć markę na lata, a nie jednorazową akcję.
Pierwszym przedsięwzięciem będzie KOZI CAMP w Krośnie. Czym chcecie wyróżnić się na rynku campów firmowanych nazwiskami piłkarzy i jak pogodzić projekt z karierą Kozubala?
– KOZI CAMP odbędzie się 28–30 grudnia 2026 roku w PROFBUD Arenie. To miejsce szczególne, bo właśnie tutaj Antek rozwijał się jako młody piłkarz. Uczestnikom chcemy zapewnić dobre szkolenie, kontakt z profesjonalistami i praktyczną wiedzę o treningu, regeneracji czy odżywianiu.
Od początku byliśmy zgodni, że najważniejsza będzie jakość. Priorytetem pozostaje kariera piłkarska Antka, dlatego KOZI WAY będziemy rozwijać w tempie, które pozwoli pogodzić jego obowiązki sportowe z nowymi inicjatywami. Sens projektu jest prosty: doświadczenie i relacje, które pomogły jednemu zawodnikowi, mogą dziś służyć kolejnym dzieciom.
Po blisko dwóch dekadach przeszedłeś drogę od trenera do przedsiębiorcy. Jakie cele stawiasz dziś przed sobą jako liderem?
– Przede wszystkim chciałbym być lepszym człowiekiem i liderem. Mam wiele pomysłów, ale coraz bardziej uczę się zasady „mniej, a lepiej”, czyli skupienia na tym, co naprawdę ważne. Coraz bliższa jest mi idea przywództwa służebnego. Dobry lider nie tylko osiąga wyniki, lecz przede wszystkim pomaga rosnąć innym.
Marzy mi się Beniaminek, który będzie silniejszy niż jego założyciel. Organizacja oparta na zaufaniu i samoorganizacji, w której ludzie biorą odpowiedzialność i wychowują kolejnych liderów. Chciałbym, aby nasi dawni zawodnicy często wracali jako trenerzy, mentorzy, organizatorzy czy przedsiębiorcy. I żebyśmy my także potrafili się od nich uczyć. Wiele zawdzięczam Pawłowi Malinowskiemu, który jest dla mnie nie tylko partnerem, lecz także mentorem w myśleniu o ludziach i długofalowych przedsięwzięciach.
Jakie są najważniejsze plany rozwojowe? Czy możliwa jest kolejna duża inwestycja infrastrukturalna, na przykład PROFBUD Arena 2.0?
– Chcemy wzmacniać współpracę w Krośnie i na Podkarpaciu, tworzyć szanse dla kolejnych pokoleń, a jeśli pojawią się odpowiednie możliwości, także rozbudowywać infrastrukturę. Myślę czasem o czymś na kształt PROFBUD Areny 2.0. Nie chcę jednak mierzyć wartości naszej pracy wielkością obiektów. Najważniejsi pozostaną ludzie i energia, którą razem tworzą.
W 2027 roku Beniaminek będzie świętował 20-lecie. Co daje największą satysfakcję i jaką organizację chciałbyś zobaczyć za kolejnych dziesięć lat?
– Kiedy patrzę na drogę od pierwszego treningu dla 40 dzieci do dzisiejszej społeczności, czuję przede wszystkim wdzięczność: za wychowanków, trenerów, współpracowników, rodziców, partnerów i wszystkich, którzy dołożyli do tej historii swoją cegiełkę.
Nie wiem, jak dokładnie będzie wyglądał Beniaminek za dziesięć lat. Wiem, jaki chciałbym, żeby był: odważny, otwarty, autentyczny i potrzebny ludziom. Może właśnie na tym polega najważniejsza lekcja dwóch dekad: nie wszystko trzeba wygrać i nie wszystko zbudować od razu. Warto cieszyć się tym, co mamy tu i teraz, nie tracąc odwagi do marzeń.
Jakub Kłyszejko
Więcej Wywiady
Maks Krzyżanowski i Mikołaj Lisiewicz: polski padel ma ogromny potencjał, ale przed nami długa droga [WYWIAD]
Padel w Polsce dynamicznie się rozwija. Przybywa kortów, klubów i osób, które sięgają po rakietę, a wokół sportu powstaje coraz silniejsza społeczność. Jak będzie wyglądał kolejny etap rozwoju padla w Polsce, jak budować zainteresowanie profesjonalną rywalizacją i dlaczego tak ważne będą sukcesy zawodników oraz szkolenie młodzieży? O tym porozmawialiśmy z…