Bilans Sportu | Łukasz Strzelecki #9. Jaki będzie nowy 2026 rok w finansowaniu sportu w Polsce?

Finansowanie sportu w Polsce opiera się na wielosektorowym modelu, w którym kluczową rolę odgrywają środki publiczne dystrybuowane przez Ministerstwo Sportu i Turystyki, sponsoring realizowany przez spółki Skarbu Państwa oraz finansowanie prywatne, mające coraz bardziej rynkowy charakter. Według planów finansowych na 2025 rok łączna pula środków publicznych przeznaczanych na sport (w tym poprzez Fundusz Rozwoju Kultury Fizycznej – FRKF) przekraczała 1,8 mld zł, z czego znacząca część była kierowana na sport powszechny, młodzieżowy oraz infrastrukturę sportową (Ministerstwo Sportu i Turystyki, plan FRKF 2025).

Łukasz Strzelecki

Udostępnij

Rok 2025 można uznać za okres względnej stabilizacji systemowej, ale jednocześnie za moment wyraźnego ujawnienia mechanizmów korekcyjnych, które będą miały istotny wpływ na sposób finansowania sportu w 2026 roku.

Celem niniejszego artykułu jest identyfikacja czynników, które realnie „ustawiły” finansowanie sportu w Polsce w 2025 roku, oraz sformułowanie prognozy dotyczącej kierunków zmian, trendów i rekomendacji na rok 2026, ze szczególnym uwzględnieniem logiki wydatkowania środków publicznych i sponsorskich.

Rok 2025 jako okres kontynuacji i korekt w finansowaniu sportu

Rok 2025 w finansowaniu sportu w Polsce charakteryzował się jednoczesnym występowaniem dwóch zjawisk. Z jednej strony utrzymany został dotychczasowy trzon systemu finansowania, oparty na programach dotacyjnych Ministerstwa Sportu i Turystyki, wsparciu szkolenia sportowego, sportu powszechnego oraz inwestycji infrastrukturalnych. Z drugiej strony coraz silniej zaznaczała się presja na efektywność wydatkowania środków, mierzalność rezultatów, bezpieczeństwo prawne oraz reputacyjne finansowania sportu, co było widoczne m.in. w zaostrzaniu kryteriów konkursowych i wzroście wymagań sprawozdawczych.

W praktyce oznaczało to, że finansowanie sportu w 2025 roku nie polegało już wyłącznie na zapewnieniu ciągłości strumieni pieniężnych, lecz coraz częściej wymagało od beneficjentów zdolności do funkcjonowania w warunkach zwiększonej kontroli formalnej, audytowalności projektów oraz konieczności uzasadniania społecznej i organizacyjnej wartości podejmowanych działań. Zjawisko to było spójne z obserwowaną w sektorze publicznym tendencją do wzmacniania zarządzania przez cele i wskaźniki (performance-based funding).

Finansowanie publiczne – Ministerstwo Sportu i Turystyki jako stabilizator systemu

W 2025 roku Ministerstwo Sportu i Turystyki pełniło funkcję stabilizatora rynku sportu w Polsce. Publiczne środki finansowe stanowiły podstawę funkcjonowania sportu młodzieżowego, szkolenia realizowanego przez polskie związki sportowe, sportu powszechnego oraz infrastruktury lokalnej i obiektowej. Według danych resortowych znaczna część środków FRKF była kierowana do jednostek samorządu terytorialnego w formule współfinansowania inwestycji, a także do programów aktywizujących dzieci i młodzież.

Dla wielu klubów sportowych, jednostek samorządu terytorialnego oraz organizacji pozarządowych to właśnie cykliczne programy ministerialne stanowiły punkt odniesienia przy planowaniu działalności. Jednocześnie w 2025 roku coraz wyraźniej widoczny był nacisk na formalną poprawność wniosków, zdolność do prawidłowego rozliczania dotacji oraz wykazywanie efektów realizowanych projektów, takich jak liczba uczestników, cykliczność zajęć czy zasięg terytorialny programów.

Sport powszechny i młodzieżowy jako kluczowy obszar finansowania w 2025 roku

Jednym z najbardziej wyraźnych trendów widocznych w 2025 roku był wzrost znaczenia sportu powszechnego i młodzieżowego w narracji publicznej oraz w strukturze finansowania. W dokumentach programowych Ministerstwa Sportu i Turystyki sport coraz częściej był prezentowany jako narzędzie realizacji celów zdrowia publicznego, profilaktyki chorób cywilizacyjnych oraz integracji społecznej, co sprzyjało kierowaniu środków do projektów o charakterze masowym i lokalnym.

W praktyce dla rynku sportowego oznaczało to przesunięcie akcentów z jednorazowych wydarzeń sportowych na programy cykliczne, umożliwiające wykazanie ciągłości uczestnictwa oraz długofalowego wpływu na lokalne społeczności. Projekty grassroots oraz inicjatywy skierowane do dzieci i młodzieży stały się relatywnie „bezpiecznym” obszarem finansowania, zarówno z perspektywy społecznej, jak i politycznej, co potwierdzają struktury wydatkowe FRKF w latach 2024–2025.

Sponsoring sportu w 2025 roku – od mecenatu do produktu inwestycyjnego

Rok 2025 przyniósł również wyraźną zmianę w sposobie postrzegania sponsoringu sportu w Polsce. Sponsoring coraz rzadziej miał charakter mecenatu, a coraz częściej był traktowany jako produkt marketingowy podlegający ocenie pod kątem sensu biznesowego, bezpieczeństwa reputacyjnego, zgodności z procedurami compliance oraz mierzalności efektów. Tendencja ta była widoczna szczególnie wśród sponsorów o wysokiej rozpoznawalności marek oraz podmiotów publicznych i quasi-publicznych.

W praktyce standardem stało się oczekiwanie precyzyjnie określonych wskaźników efektywności, takich jak ekwiwalent reklamowy, zasięg medialny, liczba aktywacji czy obecność w kanałach cyfrowych, a także jasnych zapisów dotyczących praw marketingowych i raportowania.

Spółki Skarbu Państwa – sponsoring bardziej programowy i długoterminowy

Spółki Skarbu Państwa w 2025 roku pozostawały jednym z filarów finansowania sportu w Polsce, szczególnie w dyscyplinach o wysokiej oglądalności oraz projektach o charakterze narodowym. Przykładem może być utrzymywanie wieloletnich kontraktów sponsorskich w sporcie olimpijskim i ligach zawodowych, co zapewniało stabilność finansową wybranym dyscyplinom.

Jednocześnie sposób realizacji sponsoringu ulegał stopniowej profesjonalizacji. Coraz częściej obserwowano odejście od pojedynczych, krótkoterminowych decyzji sponsorskich na rzecz portfeli projektów oraz umów wieloletnich, łączących sport wyczynowy z programami szkoleniowymi i młodzieżowymi. Taki model wzmacniał stabilność finansowania, ale jednocześnie podnosił wymagania wobec beneficjentów w zakresie raportowania efektów, zgodności z zasadami ładu korporacyjnego oraz przejrzystości finansowej.

Sponsoring prywatny – selektywność i kreatywność

W odróżnieniu od sponsorów instytucjonalnych, prywatni sponsorzy w 2025 roku wykazywali większą skłonność do selektywnego finansowania projektów sportowych o wysokim potencjale marketingowym. Dominowały inicjatywy umożliwiające bezpośredni kontakt z odbiorcami, tworzenie treści cyfrowych oraz szybkie mierzenie efektów działań sponsorskich, co było spójne z rosnącą rolą marketingu cyfrowego i mediów społecznościowych w komunikacji marek.

Prywatny kapitał coraz częściej kierowany był do sportów lifestyle’owych, wydarzeń masowych, sportów miejskich oraz projektów opartych na społecznościach. Jednocześnie sponsorzy prywatni wykazywali większą elastyczność, ale też większą wrażliwość na brak zwrotu z inwestycji, co skutkowało krótszymi cyklami decyzyjnymi i częstszą rotacją projektów sponsorskich.

Sześć trendów, które prawdopodobnie zdominują finansowanie sportu w 2026 roku

Jeżeli 2025 rok „ustawił” rynek na rozliczalność i efekt, to 2026 będzie rokiem, w którym wygrają projekty najbardziej „przetłumaczalne” na język KPI, audytu i reputacji. Po pierwsze, w finansowaniu publicznym i w portfelach sponsorskich będzie rosnąć przewaga programów cyklicznych nad jednorazówkami. Z punktu widzenia MSiT i grantów opartych o FRKF łatwiej broni się program, który ma ciągłość (kolejne edycje, uczestników, powtarzalne wskaźniki), niż wydarzenie o krótkim cyklu życia – i ta logika jest spójna z konstrukcją planowania funduszu oraz typowymi kryteriami konkursowymi.

Po drugie, sport dzieci i młodzieży pozostanie „strefą bezpieczeństwa” zarówno dla finansowania publicznego, jak i dla sponsorów wrażliwych reputacyjnie. To obszar, w którym najłatwiej uzasadnić społeczną stopę zwrotu (zdrowie, profilaktyka, integracja) oraz budować narrację ESG/CSR, co w praktyce widać w komunikacji sponsorów angażujących się w projekty o komponentach młodzieżowych.

Po trzecie, wzrośnie presja na jakość wydatków i rozliczalność, co oznacza nie tylko „więcej papierów”, ale też większą selekcję beneficjentów i partnerów. Beneficjenci środków publicznych będą musieli udowadniać efekty, a podmioty sponsorujące (zwłaszcza duże) – wykazywać sens i poprawność wydatków w ramach wewnętrznych procedur. Im większa marka sponsora, tym większe znaczenie będą miały: prawa do wizerunku, transparentność kosztów, standardy umów, plan komunikacji i raportowanie.

Po czwarte, sponsoring spółek Skarbu Państwa prawdopodobnie będzie jeszcze bardziej „strategiczny”: więcej długich horyzontów, więcej programów, więcej pakietów praw i aktywacji zamiast prostego „logo na koszulce”. Rynek w 2026 roku będzie premiował partnerstwa, które sponsor może obronić jako element strategii marki i które dają kontrolę nad ryzykiem (wizerunkowym, prawnym, operacyjnym).

Po piąte, sponsoring prywatny będzie kupował społeczność, nie tylko widoczność. W 2026 jeszcze ważniejsze staną się projekty, które potrafią zbudować regularny kontakt z odbiorcą (społeczność, wydarzenia, cykle contentowe), a nie tylko „pik” medialny. To szczególnie istotne dla dyscyplin niszowych i sportu amatorskiego: tam często nie wygrywa największy zasięg, tylko najlepsza „aktywacja” i najczytelniejszy profil odbiorcy.

Po szóste, profesjonalizacja ofert sponsorskich stanie się warunkiem wejścia do rozmowy: kluby i organizatorzy będą musieli przestać sprzedawać „sport” jako hasło, a zacząć sprzedawać produkt marketingowy z KPI. W praktyce w 2026 roku będzie działać to, co da się opisać wskaźnikami (frekwencja, retencja, zasięgi, ekspozycja, liczba aktywacji, ekwiwalent reklamowy, leady), i co ma gotowy plan realizacji.

Rekomendacje na 2026 rok

Wchodząc w 2026 rok, kluby i organizatorzy powinni myśleć o sobie jak o podmiotach oferujących „pakiet inwestycyjny”, a nie proszących o wsparcie. Pierwszym krokiem powinna być mapa finansowania: dopasowanie własnego projektu do logiki programów publicznych (w tym strumieni FRKF) i do realnych profili sponsorów, bo system finansowania w Polsce jest pluralistyczny, a skuteczność rośnie wtedy, gdy projekt jest „skrojony” pod konkretne kryteria i konkretnego decydenta. Drugim krokiem jest zbudowanie produktu sponsorskiego w kilku poziomach (np. partner strategiczny, partner lokalny, partner wydarzenia) – z KPI, planem aktywacji, kalendarzem treści oraz definicją praw marketingowych. Trzecim elementem są dowody efektu: liczby uczestników, frekwencja, retencja, dane o odbiorcy, zasięgi w kanałach cyfrowych, case studies. Czwartym – przygotowanie compliance: uporządkowane umowy, prawa do wizerunku, transparentność kosztów, procedury współpracy z nieletnimi (jeśli dotyczy), gotowość do raportowania i audytu.

Jeśli 2025 rok był rokiem, w którym „ustawiła się” presja na mierzalność i bezpieczeństwo wydatków, to 2026 będzie rokiem, w którym ta presja przełoży się na realne przesunięcia pieniędzy: od projektów jednorazowych i słabo policzalnych w stronę programów cyklicznych, młodzieżowych i takich, które potrafią udowodnić efekt w języku KPI. System publiczny – widoczny m.in. w skali i konstrukcji planowania FRKF oraz w programach inwestycyjnych – sprzyja takim projektom z definicji, a rynek sponsoringu będzie tę logikę wzmacniał, bo sponsorzy (publiczni i prywatni) coraz częściej „kupują” kontrolę, dane i dowody wpływu, a nie samą obecność w sporcie.

Zakończenie

Rok 2025 stworzył wyraźne ramy, w których kształtować się będzie finansowanie sportu w Polsce w 2026 roku. Stabilność instytucjonalna systemu została zachowana, jednak zmieniająca się logika wydatkowania środków wymusza na podmiotach sportowych coraz wyższy poziom profesjonalizacji. Nowy 2026 rok w finansowaniu sportu będzie rokiem selektywnym – premiującym projekty dobrze zaprojektowane, mierzalne i zgodne z długofalowymi celami społecznymi oraz biznesowymi.

Udostępnij